Jak to zwykle bywa z popularnymi miejscowościami na całym świecie, ludzie zjeżdżają tutaj tłumnie i będą to robić nadal, ponieważ miejsce jest naprawdę przepiękne. W pogodny dzień od strony północno-wschodniej można podziwiać zarys góry Stol (2236 m) i Triglavu, najwyższego szczytu Słowenii (2864 m), słuchając bicia kościelnych dzwonów i obserwując tłumy turystów. Mimo tak wielu atrakcji, ceny w Bledzie są bardzo zawyżone, dlatego wielu podróżnych omija to miejsce i udaje się nad większe i znacznie słabiej zagospodarowane jezioro Bohinj, 26 km na południowy zachód.

Od VII w., Słowianie osiedlali się w pobliżu Pristavy, pod zamkiem, na wysepce i w kilkunastu innych miejscach wokół jeziora. Z Bledem związane są mity i wierzenia Słowian, przekazywane z ust do ust przez stulecia. Dotyczą one przede wszystkim bogini Živy, jej kapłanki Bogomili oraz zakochanego w niej Črtomira. W 1004 r. cesarz niemiecki Henryk II podarował zamek w Bledzie wraz z przyległymi ziemiami biskupom z Brixen w południowym Tyrolu, sprawującym świecką władzę na tych terenach aż do początku XIX w., kiedy Bled przeszedł w ręce Habsburgów.

Piękno Bledu i gorące źródła były dobrze znane średniowiecznym pielgrzymom, przybywającym do kościółka na wyspie. W owym czasie nie potrafiono jeszcze w pełni docenić walorów zdrowotnych Bledu, a pod koniec XVIII w. właściciel zamku rozważał nawet możliwość osuszenia jeziora i wykorzystania gliny i iłów do produkcji cegieł. Na szczęście pojawił się tutaj szwajcarski lekarz Arnold Rikli, który dostrzegł potencjał uzdrowiskowy Bledu. W roku 1855 otworzył łaźnie zdrojowe. Gdy w 1870 r. otwarto linię kolejową z Lublany do Tarvisio (Trbiž), do Bledu zaczęło przybywać coraz więcej gości. Od początku XX w. aż do II wojny światowej uzdrowisko należało do ulubionych wczasowisk bogatych Europejczyków. Za czasów Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców Bled był letnią rezydencją jugosłowiańskiej rodziny królewskiej Karadžordževićów.

Nazwa „Bled” odnosi się zarówno do jeziora, jak i do pobliskich osad, w szczególności zaś do zabudowanych terenów po stronie północno-wschodniej, gdzie skupiają się prawie wszystkie hotele. Od tego miejsca odchodzi w kierunku wschodnim Ljubljanska cesta, główna ulica Bledu, a wokół jeziora biegną deptaki – Cesta Svobode (na południe) i Kidričeva cesta (na północ).

Dworzec autobusowy w Bledzie jest usytuowany na skrzyżowaniu Cesty Svobody z Grajską cestą, w pobliżu hotelu Jelovica. W mieście są dwie stacje kolejowe – Lesce-Bled oddalona o 4 km na południowy wschód od drogi do Radovljicy, i Bled Jezero przy Kolodvorskiej ulicy, na północny zachód od jeziora, w pobliżu ośrodka wioślarskiego Zaka.

Karyntia (niem. Kärnten, słow. Koroška, wł. Carinzia) – kraj związkowy i kraina historyczna w południowej Austrii. Graniczy ze Słowenią, Włochami, Tyrolem, Salzburgiem i Styrią. Stolicą landu jest Klagenfurt. Obok Austriaków, zamieszkuje ją też mniejszość słoweńska w liczbie 14 tys. osób.

Powoływanie: Kandydatem na premiera zostaje osoba przedstawiona Zgromadzeniu przez prezydenta, zostaje wybrany w głosowaniu tajnym bezwzględną większością głosów. Jeśli kandydat nie otrzyma wymaganej większości, w ciągu 14 dni prezydent może przedstawić tego samego lub innego kandydata, także grupy parlamentarne liczące co najmniej 10 członków mogą wysuwać swoich kandydatów. Przeprowadza się kolejne głosowania (pierwsze nad kandydatem prezydenta) jeśli i na tym etapie nie wyłoni się premiera, prezydent rozwiązuje parlament. Można uniknąć rozwiązania gdy w ciągu 48 godzin Zgromadzenie większością zwykłą podejmie uchwałę o przeprowadzeniu ponownego wyboru premiera. Wówczas do powołania premiera wystarczy zwykła większość, jeśli i to zawiedzie znów można wysuwać kilka kandydatur (prezydent i grupy poselskie) Gdy ten krok nie przyniesie sukcesu rozpisuje się nowe wybory.

Ministrowie są powoływani i odwoływani przez Zgromadzenie Państwowe na wniosek premiera. Kandydat na ministra musi wcześniej odpowiedzieć na pytania właściwej komisji.

Zasada konstruktywnego wotum nieufności – na wniosek co najmniej 9 posłów Zgromadzenie może wybrać nowego premiera, co jest równoznaczne z udzieleniem wotum nieufności staremu premierowi ( między wnioskiem a głosowaniem musi minąć 48 godzin)

Premier może również przedłożyć Zgromadzeniu wniosek o udzielenie wotum zaufania, gdy nie uzyska poparcia bezwzględnej większości posłów musi zostać wybrany nowy premier lub w ponownym głosowaniu Zgromadzenie musi mu wyrazić wotum zaufania.

Odwołanie rządu lub ministra może nastąpić również podczas dyskusji nad interpelacją zgłoszoną przez co najmniej 10 posłów (bezwzględna większość)

Każdy kraj leżący nad morzem ma chociaż jeden naprawdę rozrywkowy kurort. W Słowenii jest nim Portorož, położony w piaszczystej zatoce, 5 km na południowy wschód od Piranu.

„Port róż” to miasto wielkich hoteli, restauracji, barów, agencji podróży, sklepów, dyskotek, płatnych plaż, oraz, rzecz jasna – turystów. Jeden ze starszych przedstawicieli słoweńskich władz turystycznych zwykł go nazywać „Portobetonem” (czyli portem z betonu), a inny twierdził, że nie był w nim od ponad 30 lat, woląc, podobnie jak zdecydowana większość Słoweńców, plażować się na chorwackiej Istrii czy na Wybrzeżu Dalmatyńskim.

Portorož (wł. Portorose) nie jest jednak taki zły. Piaszczyste plaże są rozległe i stosunkowo czyste, w tutejszym uzdrowisku można zażywać kąpieli wodnych i błotnych – a to dopiero początek listy atrakcji. Jeśli turyście uda się dostosować do panującej tu atmosfery, Portorož stanie się zabawnym miejscem, gdzie można się wtopić w tłum rozbawionych i na wpół rozebranych Słoweńców, Włochów, Austriaków, Niemców i turystów innych narodowości. Wystarczy tylko przyłączyć się do zabawy.

Portorož jest tak dobrze odrestaurowany, że wygląda jakby zbudowano go całkiem niedawno. Większość zabudowy wzdłuż Drogi Nadmorskiej pochodzi z późnych lat 60. i 70. XX stulecia, ale już od XIII w. istniała tu osada, o której ustronną zatokę przez następne dwa stulecia toczono zacięte walki. W 1689 r. w zatoce Portorož odbyły się regaty galeonów z całej Istrii, w których wzięło udział ponad 100 jednostek.

Prawdziwą sławę miasto zyskało dopiero pod koniec XIX w., kiedy oficerowie austro-węgierscy zaczęli je odwiedzać dla słynnych kąpieli błotnych. Błoto zbierano z basenów solankowych w Sečovlju. Wieści szybko się rozeszły i już w 1912 r. powstał luksusowy hotel Palace. Obecnie ów symbol luksusu popada w ruinę, oczekując na hojnego fundatora, który mógłby zasponsorować dalsze prace renowacyjne.

Loty na paralotni zyskuje w Słowenii coraz większą popularność, zwłaszcza na terenach wokół jeziora Bohinj oraz w Bovecu w Gorenjskiej.

W tym drugim miejscu można również latać paralotniami dwuosobowymi, startując z górnej stacji kolejki linowej na Kanin i lecąc około 2000 m w dół w piekną Dolinę Bovec.

Jedną z najbardziej prężnych organizacji zajmujących się lotami balonowymi jest Balonarski Center Barje (tel. 01/2522681) w Lublanie. Więcej szczegółów na ten temat zawarto w sekcji Aktywny wypoczynek w rozdziale dotyczącym Lublany.

W niemal każdej większej słoweńskiej miejscowości znajduje się zarówno lotnisko (choćby prowizoryczne), jak i skupiający entuzjastów latania aeroklub, który chętnie zabierze na podniebną wycieczkę. Słoweńskie Stowarzyszenie Lotnicze (Letalska Zveza Slovenije, tel. 01/ 4223333, fax 4223330) z siedzibą w Lublanie, przy Tržaška cesta 2, posiada pełną listę aeroklubów w kraju.

Koper, oddalony zaledwie o 21 km od Triestu, to pierwsze z trzech starych, malowniczych włoskich miast, położonych wzdłuż północnego wybrzeża półwyspu Istria. Włoska nazwa miasta - Capodistria - przypomina, ze miasto było niegdyś stolica Istrii.

Koper w czasie swojej długiej i burzliwej historii był znany pod wieloma nazwami. Starożytni Grecy zwali go Egidą, Rzymianie używali określenia Capris, a Bizantyńczycy – Justinopolis. W XIII w. miasto stało się posiadłością patriarchów Akwilei, z której zarządzano istryjskim majątkiem, otrzymało zatem nazwę Caput Histriae – „Stolica Istrii”. Od tego określenia wywodzi się włoska nazwa Capodistria. W okresie patriarchatu wzniesiono fortyfikacje, wtedy również powstały najpiękniejsze budowle miejskie, m.in. katedra i pałace.

Złota epoka przypada na wieki XV i XVI, kiedy miastem rządziła Republika Wenecka. Rozwój handlu sprawił, że Koper stał się głównym ośrodkiem prawno-administracyjnym Istrii. Miasto zmonopolizowało handel solą, której wręcz desperacko potrzebowała Austria. Los Kopru został jednak przesądzony, kiedy oddalony o 20 km na północny wschód Triest uzyskał w XVIII w. status wolnego portu, a Habsburgowie wybudowali w 1857 r. linię kolejową łączącą miasto z Wiedniem. Wielu mieszkańców przeniosło się wówczas w głąb półwyspu.

W okresie międzywojennym miastem rządzili Włosi. W ramach agresywnej italianizacji pozamykano dwujęzyczne szkoły i ograniczono swobody intelektualistom słoweńskim. Po klęsce Włoch i Niemiec w II wojnie światowej, sporne tereny wybrzeża adriatyckiego – tzw. terytorium Wolnego Miasta Triestu – podzielono na dwie strefy. W 1954 r. na mocy porozumienia londyńskiego strefę B ze stolicą w Koprze przyznano Jugosławii, natomiast strefa A (z Triestem) znalazła się pod administracją włoską. Prawie 25 tys. włoskojęzycznych mieszkańców Istrii przeniosło się do Triestu, ale około 3 tys. zostało w Koprze i innych nadmorskich miejscowościach. Koper jest obecnie głównym ośrodkiem mniejszości włoskiej w Słowenii, a języka włoskiego można tu używać bez ograniczeń.

Od lat 50. XX w. Koper rozwija się dość intensywnie. Ten największy ośrodek na wybrzeżu jest nie tylko jedynym portem Słowenii i austriackim oknem na morze, lecz również prężnym ośrodkiem przemysłowo-handlowym. Pomimo rozwiniętego przemysłu, portów kontenerowych i wysokich biurowców, centrum miasta zachowało średniowieczny charakter. Tereny rekreacyjne rozciągają się po drugiej stronie Zatoki Koperskiej, w leżącym na północy Ankaranie.

Najstarsza część zabudowy Kopru znajdowała się na wyspie aż do początku XIX w., kiedy zbudowano groblę, a teren wokół niej zasypano i wyrównano. Dziś trudno sobie wyobrazić Stare Miasto jako oddzielny skrawek lądu, szczególnie, gdy spogląda się na nie od strony dworca kolejowo-autobusowego, usytuowanego kilometr dalej, przy końcu Kolodvorskiej cesty.

Centralnym punktem Starego Miasta jest Titov trg – przepiękny, gotycko-renesansowy plac z wyraźnymi wpływami architektury weneckiej. Nadmorska przystań i niewielka miejska plaża są usytuowane na północny zachód od placu.

Słowenia to niewielki kraj, który właściwie trudno odnaleźć, przyglądając się mapie Europy. Leży w Europie Południowo-Wschodniej. Powiedzenie "małe jest piekne" doskonale pasuje do byłej republiki Jugosławii dziś niepodległego państwa graniczącego z Włochami, Austrią, Węgrami i Chorwacją.
Słowenia, choć niewielka (pod względem zajmowanej powierzchni o połowę mniejsza niż Szwajcaria), ma do zaoferowania tak wiele atrakcji, że śmiało może pod tym względem konkurować z krajami nawet kilka razy większymi.
Naprawdę jest tu co oglądać. Od weneckich miast portowych na wybrzeżu, scen operowych i sal koncertowych Lublany i farm w węgierskim stylu w Prekmurju, po podziemny majestat jaskiń kocjańskich, ukryte wysoko w górach bazy partyzantów z czasów II wojny światowej i dramatyczną, wręcz filmową scenerię Alp Julijskich. To wszystko można zobaczyć właściwie jednego dnia, podróżując po Słowenii w poszukiwaniu miejsca odpowiedniego na wakacje. A jest w czym wybierać.
Różnorodność i zmienność to cechy charakteryzujące krajobraz tego kraju, którego największym atutem są wspaniałe plenery. Słoweńcy, wyjątkowo życzliwi i gościnni, lubują się w sportach, które umożliwiają kontakt z naturą, a na tym swoistym "placu zabaw" po słonecznej stronie Alp szkoliło się wielu najlepszych na świecie narciarzy, alpinistów, kajakarzy i lotniarzy.

W ciągu swojej historii Słowenia wchodziła w skład różnych państw, między innymi starożytnego Rzymu i Austro-Węgier oraz rządzona była przez władców bawarskich. Słowenia zasiedlona została przez Słowian około VI wieku naszej ery, którzy to uformowali słowiańskie Księstwo Karantanii. Podzielona przez lata Słowenia nieustannie szukała możliwość uzyskania niepodległości. Pierwsze próby i program połączenia Słowenii przypadły na rok 1848 podczas Wiosny Ludów. Po upadku Austro-Węgier w 1918, Słoweńcy wraz z innymi narodami południowosłowiańskimi uformowali Królestwo SHS, które zostało przemianowane na Królestwo Jugosławii w 1929 roku. W czasie II wojny światowej Jugosławia rozpadła się, ale została ponownie zjednoczona przez komunistów w 1945 roku. Po upadku ZSRR Słowenia wystąpiła z Federacji Jugosławii i stała się niezależnym państwem. Dołączając w 2004 do NATO, i 1 maja tego samego roku do Unii Europejskiej przypieczętowała ona swoje wcześniejsze dążenia do samodzielności.

W północno-zachodnim zakątku Słowenii rozciągają się Alpy Julijskie, których druga część należy do Włoch. Na zwieńczony trzema wierzchołkami Triglav (2864 m), najwyższą górę Słowenii, w letnie weekendy zdążają setki turystów.

Triglavski Park Narodowy obejmuje prawie cały obszar Alp Julijskich leżących w granicach Słowenii. Punktem centralnym parku jest oczywiście góra Triglav, ale w jego obrębie znajduje się również wiele innych szczytów sięgających powyżej 2000 m, a także wąwozy, kaniony, rzeki, potoki, lasy i hale. Posiada wyjątkowo bogatą faunę i florę, między innymi wspaniałe odmiany kwiatów, jak na przykład słynna róża z Triglavu, niebieska goryczka, żółta pępawa, mak julijski i purpurowy dzwonek Zoisa. Park zajmuje ok. 84 tys. ha i rozciąga się od miasta Kranjska Gora na północy do Tolmina na południu i od granicy włoskiej na zachodzie niemal do Bledu na wschodzie.Znakomicie oznakowane szlaki turystyczne prowadzą na niezliczone szczyty i wierzchołki, a najpopularniejsze trasy wspinaczkowe obejmują szczyt Mangart (2678 m) na granicy włoskiej (dwunastokilometrowy odcinek schodzący do przełęczy Predel to najwyżej położona droga w Słowenii), wąski jak czubek igły Jalovec (2645 m) w części północnej i poszarpaną krawędź szczytu Razor (2601 m), na południowy wschód od Vršič.

Triglavski Park Narodowy to nie tylko cel wypraw alpinistycznych. Wiodą tędy również łatwe szlaki turystyczne prowadzące przez przepiękne doliny, lasy i łąki. Warto skorzystać z dwóch znakomitych map turystycznych: Julische Alpen Wanderkarte (mapa turystyczna Alp Julijskich) w skali 1:50 000, wydawnictwa Freytag & Berndt oraz Triglavski Narodni Park w skali 1:50 000, wydanej przez PZS.